neasmyrni.net.gr neasmyrni.net.gr neasmyrni.net.gr neasmyrni.net.gr
Αρχική Πολιτιστικά ΦΙΛΗ Κ. ΒΑΤΙΔΟΥ - 110 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗ ΓΕΝΝΗΣΗ ΤΗΣ
facebook
Έχουμε 85 επισκέπτες συνδεδεμένους
ARTION 2016-small lux new 001 MPALOGIANNH autopragmatosi Kyvellou-new

γράφει η ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ ΤΣΩΛΗ, Βιβλιοθηκονόμος  - Ποιήτρια

Το 1901 γεννήθηκε στη Σμύρνη η ποιήτρια Φιλή Βατίδου του Κυριάκου.
Ήταν η χρονιά που στην πρωτεύουσα της Ιωνίας γεννήθηκε ο μεγάλος φιλόλογος κι ελληνιστής Ιωάννης Συκουτρής  και στην Αθήνα γεννιόταν ταυτόχρονα ο καθηγητής Ιωάννης Κακριδής. Δύο προσωπικότητες που αποτέλεσαν τις μεγαλύτερες φυσιογνωμίες στον χώρο της κλασικής Φιλολογίας και από τις πιο σημαντικές πνευματικές παρουσίες στην Ελλάδα του 20ου αιώνα.
Η Φιλή Βατίδου απόφοιτος του Κεντρικού Παρθεναγωγείου Σμύρνης, από πολύ νεαρή ηλικία άρχισε να δημοσιεύει ποιήματα στα  σημαντικότερα Σμυρναϊκά λογοτεχνικά περιοδικά «Νέα Ζωή και ά.
Μετά την Μικρασιατική καταστροφή του 1922 κατέφυγε στην Αθήνα συνεχίζοντας με επιτυχία τη Λογοτεχνία...
batidoy_photo_lrΕξέδωσε τις ποιητικές συλλογές «Εικόνες που δε σβύνουν» (1943), «Φέγγη στη νύχτα» (1953), «Το διπλό μου τραγούδι» (1959). Την ποίησή της γενικά χαρακτηρίζει εκτός από την ακατασίγαστη νοσταλγία της για τη μαρτυρική της γενέτειρα και λεπτότητα ευαισθησίας και επιμελημένη έκφραση.
Εκτός από το πνευματικό της έργο, η Φιλή Βατίδου είχε σημειώσει και αξιόλογη δράση στην εν γένει Μικρασιατική κίνηση και των γυναικείων, ιδίως Μικρασιατικών οργανώσεων και την «Εστία Νέας Σμύρνης».
Το 1947 ως μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου της Εστίας και ποιήτρια ίδρυσε τη βιβλιοθήκη της Εστίας Ν. Σμύρνης που από τα πρώτα χρόνια της παρουσίας της είχε την τύχη να έχει έφορο τον καθηγητή Ιωάννη Κακριδή –ως κάτοικο Ν. Σμύρνης - και αρκετά χρόνια αργότερα να δεχθεί δωρεά ένα σημαντικό τμήμα της Βιβλιοθήκης του Ιωάννη Συκουτρή, μετά βέβαια από τον τόσο άδοξο θάνατό του, το 1937.
Αδερφή της επίσης ευαίσθητης ποιήτριας ‘Ολγας Βατίδου, που στα γραπτά και των δύο ποιητριών, διακρίνεται μια γλαφυρή περιγραφή και μια νοσταλγία της χαμένης πατρίδας της αντίπερα ηλιοπάτητης ανατολικής του Αιγαίου Ακτής.   
Η Φιλή Βατίδου απεβίωσε στις 15 Δεκεμβρίου 1963. Αν η ποίηση είναι η είσοδος και η παραμονή σ’ ένα θαύμα, το θαύμα αυτό το αποζητούμε τόσο πολύ στις μέρες «γιατί είμαστε όλοι ποιητές και δεν το υποψιαζόμαστε»

Από την ποιητική συλλογή «Εικόνες που δεν σβύνουν»,  (1959) ποίημά για τη Σμύρνη

1
Δε στέκεις τίποτα για με παρά όνειρο μονάχα,
Κι είσαι για κείνους που άδοξα σε κατοικούν π α τ ρ ί δ α.
Φτερά να παίρνουν το κορμί σαν την ψυχή μου νάχα…
Ν ’αλθώ σιμά σου … κι ας σε βρώ στερνή στιγμούλα ως σ’ είδα!...

Του χαλασμού σου η συμφορά τα δάκρυα κι αν μου φέρει,
Μόνο η χαρά, πως μια στιγμή θε να σε ζήσω φτάνει!
Δε σου άλλαξαν τον ουρανό, τη θάλασσα, το αγέρι…
Κι’ η νοσταλγία μου μ’ αυτά το ξέρω, θα μου γιάνη.

2
Ποιός πάτησε το χώμα σου και δεν ξανάρθε πάλι
Πίσω… να ζήση στη χαρά και στο χρυσόγελό σου
Παρθένα έμοιαζες ρήγισσα με της καρδιάς τα κάλλη,
Που όλοι ξεχνιώνταν γέροι, νειοί, στο βλέμμα το τρελλό σου!

Ποτέ δε σ’ άφηκε παιδί δικό σου για τα ξένα
Κορίτσι για αγαπητικό, για το χρυσάφι αγόρι…
Μα άλλοι πατρίδες ξέχναγαν, γονιοί, αδελφοί για σένα.
Τα ουράνια σου πλανεύανε και η γη σου μάγια εφόρει!

3
Στη σιωπηλή γύρω εμορφιά του κόλπου σου όλα αντάμα
Σαν τρομασμένοι γίγαντες στέκονται τα χωριά σου
Η θάλασσά σου ανήσυχη μ’ ένα βουβό άγριο κλάμμα
Λούζει το μνήμα που έσβησε λυπητερά η θωριά σου.

Και τα βουνά που σε κοιτούν στο βάρος τέτοιας φρίκης
Στο δύσμα και στο ηλιόβγαλμα τα ρόδα δε φοράνε…
Μόνο τα ουράνια σου γελούν… τους τώπε ο Θεός της Ν ί κ η ς
Το μυστικό του Λυτρωμού, τις μέρες και μετράνε!

4
Δεν είναι ακόμα, όχι καιρός για α ν ά σ τ α σ η … αχούνε…
Άκου … σιγά, θρηνητερά του θ ά ν α τ ο υ οι καμπάνες!
Χλωμό είναι δείλι …άγρια νυχτιά τα μάτια μας θα ιδούνε
Ως την αυγή που θα γεννούν αλήθεια ελπίδες πλάνες!

Δεν είναι ακόμα, όχι, καιρός για ανάσταση … το μνήμα
Είναι βαθύ σαν άβυσσος με τρομερό σκοτάδι…
Και του βαραίνει το σταυρό τέτοιο μεγάλο κρίμα
Που ούτε οι Θεοί δε συγχωρούν κι ούτε οι νεκροί απ’ τον Άδη!

5
Πως σε θυμούμαι ολόλευκο, αγνό πατρικό μου  σπήτι,
Ψηλό περήφανο έμοιαζες σαν φρούριο στην οδύνη!
Ήλιος σ’ έλουζε μάλαμα  και είχες τρανό μαγνήτη
Μονάχα για τη θεία στοργή, την ποίηση, την ειρήνη!

Στην αγκαλιά σου πέρασαν τα χρόνια μου στιγμούλα
Γλυκειά η δροσιά σου κι ο ουρανός που νύχτα, μέρα εγέλα…
Βρέφο μου χάρισες το φως, την ξενοιασιά παιδούλα …
Πως σε θυμούμαι ! Σ’ έχασα σαν έφτασα κοπέλλα!

6
Σε βλέπω να… σαν όραμα νυχτιά καταραμένη
Πού μ’ άγριες φλόγες μια φωτιά μας έκαψε ως την άκρη…
Τι συμφορά, τι χαλασμός, τι βουή πικρή ανεβαίνει
Στα ουράνια τα βαρειόκλειστα στο πύρινό μας δάκρυ!

Στα πλήθια νάμαι… πως κρατώ δικούς μου από τα χέρια!
Πηγαίνουμε… απ’ τον τρόμο μου δε βγαίνει ούτε η μιλιά μου.
Ψηλά σαν πάντα μοναχά φωτοβολούν τ’ αστέρια,
Που τα θωρώ ενώ πέφτουνε σπίθες μεσ’ τα μαλλιά μου!.




Αναζήτηση στον οδηγό αγοράς

Αναζήτηση για:



Επιλογή Κατηγορίας

 

SEPTEMBRIOS 2018 PROTOSELIDO copy